Eên april, dè was vruuger uitkijke geblaoze. Nou ok wel meschien, mer veul minder. Dan wiere ze op pad gestuurd vur de gekste dinge. Zoo stuurde ze d’r eêne nòr d’n droogist om ’n bùltje mugge-tíéte. “Net zoowès mugge gin tíéte hebbe, hebbe mòtte gin balle,” zin d’n droogist.
Saome meej Lewieke van Es kwaam ik rèècht van de ambachtsschool in ’n klèèn febriekske in Bezoôie te werke, es snòtjong van dertien jaor tuuse de aauwere. Lewieke wier op pad gestuurd om roôi rek-illektroode. “Die wòrre steeds langer es ge’r meej last.” Iedere keêr kwaam Lowieke truug meej de bodschap: “Daor hebbe ze ze nie,” en iedere keêr wier-tie wir nòr ’n aander adres gestuurd, tòtdè-tie zeej: “Ik schaai ’r meej uit. Ik kan wel òn de gang blijve!”
Toen dòchte ze: we zalle diejen aandere snòtpeegel d’r mer ies òn waoge. “Hei Toontje,” zeeje ze, “meschien kande gij ’t ooverneeme want we hebbe ze hard noôdig!” Wè ze nie wiese, was dè’k ’r ondertuuse aachter waar gekoome dè’t eên april was. Ze stuurde mijn ok weg mer ik kwaam nie mir truug. De vòlgenden dag zeeje ze: “Zeg, Toontje, gij bent himmel nie mir truuggekoome!” “Dè klòpt! Ik heb stad en laand aafgeloôpe mer nerges hadde ze ze. Toen keek ik op de klòk en zaag ik dè ’t einde werktijd was, en toen ben’k mer nòr huis gegaon.” Deeze keêr werkte de grap aaverechts.
Tinus van d’n Berg mòkte ’t hillemaol moôi: die hai links en rechts ’nen blaauwen bríéf in de buus gestopt meej de vermelding dè ze geld konne truugkrijge van de belaasting. Meej groôt vermaok zaate ze meej ’n stelleke – zittend op d’n bekende lantèèrnpaol midden op ’t Raodhuisplein in Wolluk – te geníéte wie d’r in waare getrapt.
Ik heb ok nog bij Lips gewerkt. “’t Ies eên april,” wies collega Dingeman te vertelle. Ze hebbe me vandemèèrge al vroeg uit m’ne nest gebeld dè al oons kiepe op straot líépe. “Zeg, kenne we Píéte nie ies te pakke neeme?” vroeg-tie. Píét hai pas ’n illektrisch las-exaome gedaon in Nijmeege. De werkstukke ha-tie meejgekreege om schôn te maoke en te behaandele. Hij zaat te waachte op verpakkingsmatteriaol om ze truug te stuure. We kwaame de poort binne toen de portier Píéte meejdeêlde dè-t’r verpakkingsmateriaol was binnegekoome. Meej oons afgesprooke, netuurlijk. Piet heej ’n groôt gedilte van de werkdag durgebròcht meej van hòt nòr her gestuurd te wòrre; al vloekend en foeterend: “Wè-tè hier vur ’n òrgenisaosie ies; niemand kan ’t vijne!”
Toon Steenbergen (Waalwijks)